فصل ۱۲ از ۱۹
گواهینامه‌ها، دوره‌ها و زبان‌ها
۳ دقیقه مطالعهبه‌روزشده در ۲۴ مهر ۱۴۰۵
مدرک‌ها و دوره‌ها را چطور بنویسید، و پنج سطح استاندارد مهارت زبان.
گواهینامه‌ها و دوره‌ها
گواهینامهٔ مرتبط نشان می‌دهد یک نهاد مستقل هم مهارت ادعاشدهٔ شما را سنجیده است. در شغل‌هایی که مجوز مشخصی شرط است، ننوشتن آن به‌تنهایی می‌تواند به رد شدن بینجامد. جای معمول این بخش بعد از تحصیلات یا سوابق است و گواهینامه‌ای که شرط اصلی شغل است، در خلاصه هم می‌آید.
برای هر مورد بنویسید: عنوان کامل و رسمی (مخفف فقط اگر رایج است یا در آگهی آمده)، نهاد صادرکننده، تاریخ دریافت، تاریخ انقضا اگر دارد، و برای گواهینامهٔ دیجیتال، لینک خوانای تأیید.
نمونهٔ ضعیف: «دورهٔ اکسل» / نمونهٔ بهتر: «Microsoft Office Specialist: Excel Associate | Microsoft | 05/2024»
نمونهٔ ضعیف: «مدرک نظام مهندسی دارم» / نمونهٔ بهتر: «پروانهٔ اشتغال به کار مهندسی عمران، پایهٔ ۳ نظارت، سازمان نظام مهندسی ساختمان استان تهران، ۱۴۰۲»
همهٔ مدرک‌ها و دوره‌ها ارزش یکسانی ندارند و همه هم جایشان در رزومه نیست:
- فقط موارد مرتبط با شغل هدف را بیاورید، به ترتیب زمانی معکوس.
- گواهینامهٔ منقضی یا دورهٔ تمام‌نشده را گواهینامه ننویسید. دورهٔ جاری را با «در حال گذراندن» مشخص کنید.
- گواهینامه‌ای که با آزمون رسمی گرفته شده، از گواهی حضور در یک دورهٔ کوتاه آنلاین وزن بیشتری دارد. گواهی حضور را فقط اگر مهارت مهمی را پوشش می‌دهد بیاورید.
- دوره‌های ضمن خدمت و آموزش‌های داخلی شرکت هم اگر مرتبط‌اند، در همین بخش می‌آیند.
- عنوان، تاریخ و نهاد صادرکننده به‌راحتی بررسی می‌شوند. دقیق بنویسید و هرگز موردی را که ندارید اضافه نکنید.
زبان‌ها
مهارت زبانی در شرکت‌های بین‌المللی، کار دورکاری و بازرگانی خارجی برگ برنده است، اما «انگلیسی: خوب» یا پنج ستاره چیزی به خواننده نمی‌گوید. برای هر زبان یکی از پنج سطح استاندارد را بنویسید، همان مقیاسی که LinkedIn هم به کار می‌برد.
اگر نمرهٔ آزمون معتبری مثل IELTS یا TOEFL iBT دارید، کنار سطح بیاوریدش. سطح را هرگز بالاتر از واقع ننویسید. یک تماس کوتاه به همان زبان، سطح واقعی را نشان می‌دهد.
خود رزومه هم نمونه‌ای از مهارت زبانی شماست. رزومهٔ انگلیسی با ادعای سطح بالا و غلط گرامری، ادعای خودش را نقض می‌کند.
نمونهٔ ضعیف: «انگلیسی: عالی ★★★★★، عربی: متوسط، فرانسوی: آشنایی»
نمونهٔ بهتر: «فارسی: زبان مادری | انگلیسی: حرفه‌ای (کاری)، IELTS Academic 7.0»
همین نمونه در رزومهٔ انگلیسی: «Persian: Native or bilingual proficiency | English: Professional working proficiency (IELTS Academic 7.0)»
زبان‌ها را در بخشی جدا بعد از بخش‌های اصلی بیاورید و اگر زبان شرط اصلی شغل است، در خلاصه هم به آن اشاره کنید. زبانی را که نه مرتبط است و نه در سطح کاری، ننویسید. زبان مادری در رزومهٔ انگلیسی همیشه می‌آید.
پنج سطح استاندارد و معنای تقریبی هرکدام این‌هاست:
- زبان مادری (Native or bilingual proficiency): زبان مادری‌تان، یا زبانی که از کودکی در همان حد به کار برده‌اید.
- کاملاً حرفه‌ای (Full professional proficiency): در تقریباً همهٔ موقعیت‌های کاری، از جلسه و مذاکره تا نوشتن متن رسمی، با خطای بسیار کم کار می‌کنید.
- حرفه‌ای (کاری) (Professional working proficiency): در بیشتر موقعیت‌های روزمرهٔ کاری، مثل جلسه، ایمیل و مستندات، از پس کار برمی‌آیید، هرچند گاهی خطا دارید.
- کاربردی محدود (Limited working proficiency): از پس کارهای ساده و تکراری، مثل نوشتن ایمیل کوتاه یا خواندن متن ساده، برمی‌آیید.
- مقدماتی (Elementary proficiency): جمله‌ها و پرسش‌های ساده و پایه را می‌فهمید و به کار می‌برید.